Usztywnienie bolesnego stawu palca w pozycji, która pozwala lepiej korzystać z ręki.
Artrodeza małych stawów ręki
Nawet niewielki staw palca ma duże znaczenie dla chwytu, precyzji i swobodnego wykonywania codziennych czynności.
Kiedy staw jest zniszczony, zdeformowany lub niestabilny, każdy ruch może powodować ból. Zapięcie guzika, trzymanie kubka, pisanie czy korzystanie z telefonu zaczynają wymagać wysiłku i ostrożności.
Artrodeza małego stawu polega na trwałym połączeniu kości tworzących bolesny lub zdeformowany staw palca. Usztywniony staw przestaje się poruszać, ale jednocześnie staje się stabilny. Znika również tarcie pomiędzy uszkodzonymi powierzchniami stawowymi, które jest jedną z głównych przyczyn bólu.
Celem operacji jest uzyskanie stabilnego, możliwie bezbolesnego palca, ustawionego w sposób ułatwiający chwyt i codzienne korzystanie z ręki.
Na czym polega artrodeza małego stawu?
Podczas operacji chirurg usuwa zniszczoną chrząstkę z powierzchni stawowych, przygotowuje kości do zrostu, a następnie ustawia palec w pozycji funkcjonalnej.
Ustawienie dobierane jest do operowanego stawu, konkretnego palca oraz funkcji, jaką powinien on pełnić. Innej pozycji wymaga staw położony bliżej opuszki, a innej staw środkowy lub staw znajdujący się u podstawy palca. Znaczenie ma także to, czy operowana jest ręka dominująca, jak pacjent pracuje i jakie czynności wykonuje najczęściej.
Kości stabilizowane są za pomocą drutu, śruby, płytki lub innego odpowiednio dobranego implantu. Po operacji zakładany jest opatrunek, a w razie potrzeby również szyna albo inne unieruchomienie chroniące miejsce zrostu.
Kiedy wykonuje się artrodezę małych stawów?
Zabieg może być rozważany w przypadku:
- bolesnych zmian zwyrodnieniowych palców
- deformacji powstałych po urazach,
- przewlekłej niestabilności stawu,
- uszkodzeń związanych z chorobami zapalnymi,
- ustawienia palca utrudniającego chwyt,
- deformacji przeszkadzającej w pielęgnacji dłoni,
- bólu i utraty funkcji mimo wcześniejszego leczenia.
Artrodeza może dotyczyć stawów DIP, PIP, MCP lub CMC, czyli różnych stawów palców i ręki. Zakres zabiegu zawsze zależy od miejsca zmian i potrzeb konkretnego pacjenta.
Fizjoterapia jako część procesu leczenia
Fizjoterapia jest ważnym elementem leczenia chirurgicznego ręki. Powinna być zaplanowana jeszcze przed operacją, a nie dopiero wtedy, gdy pojawi się sztywność lub osłabienie.
Pierwsze spotkanie z fizjoterapeutą może odbyć się na etapie przygotowania do zabiegu. Prehabilitacja pomaga poprawić ruchomość nieoperowanych stawów, wzmocnić mięśnie oraz nauczyć pacjenta ćwiczeń, które będą wykonywane po operacji.
Po zabiegu prawidłowo prowadzona terapia pomaga:
- kontrolować obrzęk,
- zapobiegać sztywności sąsiednich stawów,
- utrzymać prawidłowy ślizg ścięgien,
- poprawiać czucie i koordynację,
- stopniowo odbudowywać siłę chwytu,
- ponownie włączyć rękę do codziennych czynności.
W niektórych przypadkach rehabilitacja rozpoczyna się już kilka dni po operacji. Jej zakres musi jednak uwzględniać ochronę miejsca zrostu.
W Good Life Clinic lekarz i fizjoterapeuta wspólnie planują kolejne etapy leczenia. Dzięki temu pacjent otrzymuje zalecenia dopasowane nie tylko do wykonanej procedury, ale również do przebiegu gojenia, rodzaju pracy i własnych celów.
Leczenie zaplanowane wokół funkcji ręki
W leczeniu małych stawów nie chodzi wyłącznie o obraz RTG ani o samą deformację. Liczy się to, czy pacjent może pewnie chwycić przedmiot, pracować, przygotować posiłek, zadbać o siebie i korzystać z ręki bez ciągłego bólu.
Dlatego w Good Life Clinic zabieg jest częścią całego procesu: od dokładnej diagnostyki i wyboru odpowiedniej metody, przez operację, aż po fizjoterapię i bezpieczny powrót do aktywności.
Każdy etap ma swój cel. Pacjent wie, dlaczego proponujemy określone leczenie, jak będzie przebiegało gojenie i czego może realnie oczekiwać po operacji.
Najczęściej zadawane pytania
Nie każdy bolesny staw wymaga usztywnienia.
W zależności od rodzaju i zaawansowania zmian leczenie może obejmować:
- fizjoterapię,
- leki przeciwbólowe i przeciwzapalne,
- stosowanie ortezy,
- zmianę sposobu obciążania ręki,
- iniekcje wykonywane pod kontrolą USG,
- obserwację,
- zabiegi rekonstrukcyjne,
- artroplastykę lub endoprotezoplastykę stawu.
Leczenie zachowawcze jest często pierwszym etapem postępowania. Operację rozważa się przede wszystkim wtedy, gdy ból nie ustępuje, deformacja postępuje albo pacjent stopniowo traci możliwość sprawnego korzystania z ręki.
Artrodeza może nie być najlepszym rozwiązaniem dla osoby, której szczególnie zależy na zachowaniu ruchomości i która może odnieść korzyść z operacji odtwarzającej lub zastępującej staw. Wszystkie realne możliwości leczenia powinny zostać omówione podczas kwalifikacji.
Przeciwwskazaniem do operacji może być aktywna infekcja skóry lub tkanek głębokich, niewyrównana choroba ogólna, zaburzenia gojenia albo zbyt wysokie ryzyko związane ze znieczuleniem.
Lekarz bierze pod uwagę również zdolność pacjenta do przestrzegania zaleceń i uczestniczenia w rehabilitacji. Operacja może nie być racjonalnym rozwiązaniem, gdy objawy są niewielkie, dobrze odpowiadają na leczenie zachowawcze lub spodziewana korzyść jest mniejsza niż ryzyko zabiegu.
U pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe decyzję podejmuje się indywidualnie.
Operacja jednego stawu trwa najczęściej od około 30 do 90 minut. Zabiegi obejmujące kilka stawów mogą wymagać więcej czasu.
Artrodeza może być wykonywana w znieczuleniu miejscowym, przewodowym, w regionalnej blokadzie nerwów albo w znieczuleniu ogólnym. Wybór zależy między innymi od liczby operowanych stawów, zakresu procedury oraz stanu zdrowia pacjenta. Decyzję o rodzaju znieczulenia podejmują wspólnie anestezjolog i pacjent.
Podczas zabiegu pacjent nie powinien odczuwać bólu. Po operacji mogą pojawić się ból, obrzęk, uczucie napięcia, czasowe drętwienie oraz ograniczenie ruchu związane z opatrunkiem. Dolegliwości są kontrolowane za pomocą leków przeciwbólowych i powinny stopniowo zmniejszać się w kolejnych dniach.
Wiele artrodez małych stawów można wykonać w trybie chirurgii jednego dnia.
Pacjent zgłasza się do kliniki o wyznaczonej godzinie, przechodzi formalności związane z przyjęciem, rozmowę z personelem i przygotowanie do zabiegu. Po operacji pozostaje pod obserwacją do czasu ustabilizowania samopoczucia, skutecznego opanowania bólu i sprawdzenia opatrunku.
Przed wypisem otrzymuje zalecenia, recepty oraz informacje dotyczące kontroli, pielęgnacji rany i dalszej rehabilitacji.
Bardziej rozległe operacje, zabiegi obejmujące kilka stawów lub procedury wymagające dokładniejszej kontroli bólu mogą wiązać się z krótką hospitalizacją.
Przed zabiegiem pacjent otrzymuje indywidualną listę badań i zaleceń. W zależności od rodzaju znieczulenia i stanu zdrowia może być konieczne wykonanie morfologii, parametrów krzepnięcia, jonogramu, oznaczenia glikemii, EKG lub dodatkowych konsultacji.
U części zdrowych pacjentów poddawanych niewielkim zabiegom badania laboratoryjne mogą nie być wymagane. Ostateczną decyzję podejmuje lekarz i anestezjolog.
Do kliniki należy zabrać:
- dokument tożsamości,
- wyniki badań,
- wcześniejsze opisy i płyty z badań obrazowych,
- listę przyjmowanych leków i suplementów,
- informacje o alergiach,
- wygodne ubranie, które będzie łatwo założyć po operacji,
- zaleconą wcześniej ortezę, jeżeli pacjent ją posiada.
Biżuterię należy zdjąć z operowanej kończyny. Skóra w okolicy zabiegu powinna być zdrowa, bez ran, infekcji i świeżych zmian zapalnych.
Warto wcześniej zorganizować transport do domu oraz pomoc w pierwszych dniach, szczególnie gdy operowana będzie ręka dominująca.
Nie należy samodzielnie odstawiać żadnych leków.
Preparaty przeciwkrzepliwe, przeciwpłytkowe, diabetologiczne, immunosupresyjne i hormonalne wymagają indywidualnych zaleceń lekarza prowadzącego lub anestezjologa. Przed kwalifikacją należy przekazać pełną listę leków i suplementów.
Przy znieczuleniu ogólnym lub przewodowym pacjent zwykle musi pozostać na czczo zgodnie z otrzymaną instrukcją. W przypadku wybranych zabiegów wykonywanych w znieczuleniu miejscowym zasady mogą być inne. Zawsze obowiązują zalecenia przekazane przez zespół przygotowujący pacjenta do operacji.
Przez pierwsze tygodnie operowany staw musi być chroniony, aby kości mogły się prawidłowo zrosnąć. Unieruchomienie w szynie lub opatrunku trwa zwykle około czterech–sześciu tygodni.
W tym czasie ważne jest uruchamianie sąsiednich, nieoperowanych stawów zgodnie z zaleceniami lekarza i fizjoterapeuty. Pomaga to ograniczyć obrzęk i zapobiegać sztywności palców.
Po około sześciu tygodniach wykonywane jest zazwyczaj kontrolne badanie RTG. Na jego podstawie lekarz ocenia zrost i decyduje, kiedy można rozpocząć stopniowe zwiększanie obciążenia.
Podstawowy czas gojenia kości wynosi zwykle od czterech do ośmiu tygodni. Odzyskanie siły ręki może zająć około trzech–czterech miesięcy, a pełna rekonwalescencja — w zależności od zakresu operacji i stanu tkanek — od kilkunastu tygodni do kilku miesięcy.
Proste codzienne czynności mogą być możliwe po kilku dniach lub tygodniach, jednak operowana ręka nie powinna być obciążana do czasu potwierdzenia prawidłowego zrostu.
Termin powrotu do pracy zależy od rodzaju wykonywanych obowiązków, operowanego stawu oraz tego, czy zabieg dotyczył ręki dominującej.
Przy pracy biurowej powrót może być możliwy po kilku tygodniach, jeżeli ból jest dobrze kontrolowany i można skutecznie chronić operowaną rękę. Praca manualna lub fizyczna wymaga zwykle dłuższej przerwy — nawet od kilku tygodni do kilku miesięcy.
Powrót do sportu następuje etapowo. Aktywności bezkontaktowe można zazwyczaj rozpocząć wcześniej. Sporty wymagające silnego chwytu, podpierania się na ręce lub związane z ryzykiem upadku należy wznowić dopiero po uzyskaniu zgody lekarza i fizjoterapeuty.
Celem artrodezy jest uzyskanie stabilnego, możliwie bezbolesnego palca, który pomaga w chwycie zamiast go utrudniać.
Ruch w operowanym stawie zostaje trwale zniesiony. Pozostałe stawy palca nadal mogą się jednak poruszać, a właściwe ustawienie usztywnionego stawu pozwala zachować możliwie dobrą funkcję ręki.
Zmniejszenie bólu pojawia się zazwyczaj stopniowo w pierwszych tygodniach. Na pełną ocenę efektu trzeba poczekać do uzyskania zrostu, wygojenia tkanek i odbudowania siły ręki.
Artrodeza nie przywraca zdrowego stawu. Zastępuje bolesny, niestabilny ruch stabilnym ustawieniem, które ma ułatwić pacjentowi codzienne funkcjonowanie.
